ΠΕΡΙΕΡΓΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΕΤΑΞΥ ΔΥΣΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΟΛΗΣ

Λονδίνο 11-11-2010

Το εορτολόγιο λέει Μηνά, Βίκτωρος, Δράκου, Μίνωα κλπ. Διαβάζω στις περιηγήσεις μου στο διαδίκτυο πως σαν σήμερα πριν από 20 χρόνια πέθανε ο Ρίτσος και πριν από 6 ο Αραφάτ. Θυμάμαι όλους τους θησαυρούς...

της βιβλιοθήκης του πατρικού μου σπιτιού, τα βιβλία, τους δίσκους και τα cd του αθάνατου Έλληνα που με τόση λαχτάρα ρουφούσα. Όλα τα τραγούδια, τις μελοποιήσεις του, τη φωνή του να απαγγέλλει, τη φωνή της Μελίνας στα ποιήματά του, τις νύχτες συναυλιών που έζησα με τα ακούσματά του... Τις 9 συμμετοχές για το Nobel Λογοτεχνίας και τις 9 απορρίψεις του. Ψάχνω στο Google και στο ΥοuTube, τρώω τουλάχιστον 2 ώρες στη μαγεία του...

Ξαναγυρνάω στην αρχική σελίδα. Ίδια μέρα, το 2004 πέθανε ο Γιασέρ Αραφάτ. Με Νόμπελ Ειρήνης...

Κοιτάω απ΄το παράθυρό μου. Πολύ ομίχλη και πολύ υγρασία σήμερα. Ένας κάταχνος ουρανός - όσο κομμάτι μπορώ να δω δηλαδή- χωρίς τον ελληνικό ήλιο, χωρίς ζεστασιά. Ξένη ανάμεσα σε ξένους, ασυμβίβαστη μ΄αυτόν τον 'λιγότερο ουρανό'.

 

Περίεργα συναισθήματα. Ασπρόμαυρα. Σαν τα δεντράκια που σχεδίαζα με το μολύβι μου πάνω στα χαρτιά όταν ήμουν παιδί. Σαν το κλασικό μαντήλι του Γιασέρ που το μοτίβο του, το έχω φορέσει άπειρες φορές σε φούστες, μπλούζες, παπούτσια, τσάντες και σε κάθε λογής συνδιασμό ένδυσής μου. Τι κρίμα όμως, έχω αφήσει στο σπίτι μου στην Αθήνα την αγαπημένη μου μαλακή ασπρόμαυρη μάλλινη εσάρπα, δώρο των γονιών μου προ αμνημονεύτων χρόνων και μου λείπει. Να μην ξεχάσω να τους θυμίσω να μου τη στείλουν.

 

Ξαναγυρίζω στο γραπτό μου. 'Τι ν΄αναρτήσω σήμερα στο blog η fake ξανθιά ηλίθια;', σκέφτομαι. Οι φωτογραφίες από τα χθεσινά επεισόδια εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας από τη μνήμη της τελευταίας τεχνολογίας φωτογραφικής μου μηχανής και έμεινα με άδεια χέρια και με μηδενικό υλικό στα αρχεία μου από τις εικόνες βίας που έκαναν το γύρο του κόσμου.

 

Κενό. Τι να γράψω; Ματώνω και κρυώνω μακρυά από την πατρίδα... το μαλλί πάλι χάλια, η τσέπη μισοάδεια και η μικρή μου στέγη- η λονδρέζικη τρύπα, όπως μου αρέσει να αποκαλώ το σπιτάκι μου- ανάκατη... και με τα δεκάδες ζευγάρια παπουτσιών μου να μου κλείνουν τον χώρο...

 

Ας ξανακούσω Ρίτσο. Ο Αραφάτ δεν ήταν ποτέ του γούστου μου. Τώρα πια, μου αρέσουν μόνο τα ασπρόμαυρα μοτίβα που έχω και βλέπω ευθεία μπροστά στο γραφείο μου. Και οι καθημερινές μου ασκήσεις στο να πιάνω τον ταύρο από τα κέρατα...